Novum Testamentum Graece et Latine Scriptum
Novum Testamentum Graece et Latine Scriptum

Novum Testamentum Graece et Latine Scriptum

Apostolica Novi Testamenti scripta Graece scripta

 Praevalens testimonium est quod Codices Novi Testamenti in Graeco exorti sunt, exceptis possibilibus Matthaei et Hebraeorum exceptionibus. 

SCHOLASTICUS FF Bruce, in Libri et Tabulae

"Lingua huius nuntii propagandae aptissima natura esset quae per omnes gentes notissima erat, et haec lingua prompta erat. Lingua Graeca erat, quae eo tempore quo Evangelium apud omnes gentes praedicari coepit, lingua penitus internationalis fuit, non solum circa litora Aegaeorum, sed per totum Orientis Mediterraneum et in aliis quoque locis locuta est. Graeca lingua non erat alienae ecclesiae apostolicae etiam in diebus, quibus clausus est Hierosolymis, quia in membro primaevae ecclesiae Ierosolimitanae comprehendit graeco-latinos Iudaeos, et Iudaeos aramaicos loquentes. Hi Graeci Christiani Judaici (vel Hellenistae) memorantur Act. 6, ubi legitur quod inaequalem curam viduis suae coetus conquerebantur, contra Hebraeos vel Judaeos loquentes. Ad cuius rei sanationem septem viri praefecti constituti sunt, et notabile est septem omnes fuisse Graecos (p. 1).

~

“Paulus, ut ita dicamus, media fere media est inter vulgares et magis litteratos stilos. Epistola ad Hebraeos et Epistolam Petri prima opera sunt vera litteraria, et multa eorum vocabularium potius ope Lexici classici intelligendum est quam illud quod ad fontes non litterarios trahit. Evangelia Graeca magis vere vernacula continent, sicut nos sperare possumus, quippe qui tantum sermonem a vulgo renuntient. Hoc etiam verum est de evangelio Lucae. Lucas ipse magister fuit subtilis stili litterarii, ut ex primis eius evangelii versibus quattuor apparet, sed in utroque evangelio et in Actibus stilum suum characteribus et scenis quas describit (p. 55-56).

Biblia Sacra Vulgatae Editionis

"Lingua in qua documenta Novi Testamenti conservata sunt "communia Graeca" (koine), quae erat lingua franca terrarum Orientis et Mediterranei in Romanis temporibus" (p. 713).

~

« Notas generales Novi Testamenti Graeci ita summatim complectentes, breviter uniuscuiusque auctoris indolem dare possumus. Marcus Graece scriptum est pro vulgari homine. . . . Matthaeus et Lucas uterque textum Markan adhibent, sed unusquisque soloecisim corrigit, et stilum caedit. . . Stylus Matthaei minus illustrior est quam Lucas — grammaticum Graecum scribit, sobrium sed excultum, nonnullis tamen septuagintalismis notatum; Lucas potest momentum attingere magnas celsitudines elocutionis apud Atticam traditionem, sed viribus caret ad haec sustinenda; tandem ad stylum suorum fontium vel ad humillimum koineum labitur.

~

« Paulus scribit vehemens Graecus, notabili stilo inter primas ac novissimas eius Epistolas explicationes. . . . Iacobus et ego Petrus et classici sermonis peritiam ostendunt, quamvis in illis nonnulla etiam Graeca Graeca videri possint. Epistolae Johanninae sunt simillimae Evangelio lingua. . . Iudas et II Petrus utrumque Graecum implicatum valde tortuosum exhibent. . . Apocalypsis, ut demonstravimus, sui generis est lingua et stilo: eius vis, potentia, successus, quamvis vis, negari non potest» (p. 715-716).

~

"In summa, licet dicere Graeca Novi Testamenti notum esse nobis hodie linguam "intellectum populi", et vario stili assecutione adhibitam, uno tamen impetu ac vigore exprimere. in his documentis nuntius, qui certe praedicatoribus suis continuus erat cum Scripturis Veteris Testamenti — nuntium Dei vivi, de recta hominis relatione ad Se ipsum, subsidia reconciliationis a se comparans ».

Lucas-Actus Graece scripsit in Alexandria

Auctoritates Graecae affirmant Lucam scriptam esse in Alexandria (regione Graeca loquentem).

Colophon, Graece K et minusculis unico 5, 9, 13, 29, 124 et 346, evangelium suum ad XV annum post Ascensionem datam, scripti sunt Alexandriae.

Primae versiones Syriacae (Aramaic Peshitta) testantur Lucam et acta Graece scripta Alexandriae.

Saltem decem codices Peshittae colophonas habent, affirmantes Lucam alexandrinum Graece scripsisse Evangelium suum; similia colophonia reperiri possunt in codicibus boharicis C .1 et E1 + 2 quæ data est ad annum XI vel XII Claudii: 11-12 AD[1] [2] [3]

[1] Henricus Frowde Coptica Versionis NT in Dialectica Septentrionali, Vol. 1, Oxford, Clarendon Press, 1898), liii, lxxxix

[2] Philip E. Pusey and George H. Gwilliam eds. Tetraeuangelium santum justa simplicem Syrorum versionem, (Oxonii: Clarendon, 1901), p. 479

[3] Constantinus de Tischendorf, Novum Testamentum Graece, Vol. 1, (Leipzing: Adof Winter, 1589) p

Parallelus translationis Peschito, Lucae et prologis, https://amzn.to/2WuScNA

Lucas Graece eruditus

Lucas medicus, qui evangelium Lucae et librum Actuum scripsit, fuit eruditissimus medicus, qui videlicet Alexandriae Aegypti suae artis eruditus est. Evangelium suum alloquitur “optimo Theophilo” (Luc. 1, 3), sicut et Actus (Act 1, 1). Theophilus haud dubie Graeca vox est. Evangelium Lucae et Actus Apostolorum sine dubio a Luca graeco sermone conscripti. Lucas imprimis scribebat pro Graeco sermone, mundo gentili.

S. Luc. United Kingdom: H. Frowde, 1924 Book Link

“Si ad secundas quaestiones sermonis et rationem tractandi eius argumenta convertimur, non possumus non vera Evangelii Lucae venustate concuti. Ex aliis evangelistis nihil habet boni graeci mandatum. Specimen compositionis purae, praefatio eius est perfectissima scriptura quae in Novo Testamento invenitur. Narratio eius hic et in Actis iterum facile fluit et gratia singularis cuiuslibet alterius Novi Testamenti historica scriptura. Nam curiosum est quod Lucas, qui optime Graece scribere potest de quolibet Evangelistarum, habet locos magis hebraico spiritu et sermone, quam quicquid in ceteris evangeliis continetur. 

New Bible Dictionary

« Lucam Novi Testamenti esse literatissimum auctorem satis constat. Eius prologus probat se sine crimine, puro, litterato graeco scribere potuisse ». Gentilis... Ex litterato Lucae et Actorum, et ex ratione contentorum librorum, manifestum est quod Lucas fuit Graecus litteratus.

Latinum 1 Clementis graecum Lucae affirmat

Paulo post Petrus et Paulus in Neroniana persecutione 65 martyrii, Clemens Romanus Epistolam ad Corinthiam ecclesiam scripsit. Cum enim Luc. 6, 36-38 et 17:2 in epistola sua citasset, tam ecclesiae Romae quam Corinthiae hoc evangelium a recenti 60 scriptore novisse necesse est. Ita textus antiquus Latinus Lucae formam comparationis praebet ad textum Graecum originalis huius Evangelii perveniendum. 

Lucas-Actus

Veteris Testamenti allegationes in Lucam et in Actis graecorum Septuaginta interpretum late sunt. 

Acta Graece scripta

Actus, qui eiusdem auctoris est ac Lucas, eadem de causa Lucas grece conscriptus fuit. Notae ad linguam hebraicam in libro Actuum per se eliminant hebraicam tamquam linguam originalis libri illius.

Ioannes Graece scripsit Ephesi

Ioannes Ephesi scriptus est.

Irenaeus, lib. 11.1.1 de Contra Haeresibus, quod Ioannes apostolus Ephesi scripsit Evangelium suum, et in regno Traiani vixisse. (98 AD) Ephesus erat in media regione Graecae linguae, et Ioannes scribebat toti Ecclesiae, non modo Judaeorum Hierosolymis.

Eusebius quoque Irenaeus de scriptura evangeliorum sic citat.

Ioannes denique, discipulus Domini, qui recubuerat in pectore, iterum evangelium praedicabat, Ephesi residens in Asia.

Codices aramaici testantur Ioannem scripsisse evangelium Graece cum Ephesi

Apostolorum Syriaca doctrina et subscriptiones in SyP mss. 12, 17, 21 et 41: etiam Ioannem scripsisse Evangelium Graece Ephesi. Versio syriaca (Aramaica) Ioannis multas habet lectiones quae nullis aliis textibus destituuntur. 

Alia indicia, quae Ioannes Graece scripsit

Ioannes saeculo primo nuper scriptus est. Eo tempore magna pars Christianorum Graece loquebatur. Evangelium Graece scriptum est.

Omnes fere sententiae directae Ioannis cum aliqua notae scripturae iudaicae versioni prorsus non conveniunt.[1]

Conceptus ex philosophia Graeca inducit Evangelium ut notionem rerum exsistentium per LogosIn philosophia Graeca antiqua, logos vocabulum cosmicae rationis principium significabat.[2] In hunc sensum fuit similis conceptui Hebraici Sapientiae. Philo Philosophus Hellenisticus Iudaeorum haec duo themata immiscuit cum Logos Deum creatorem et mediatorem rerum cum mundo materiali descripsit. Secundum Stephanum Harris evangelium Philoni Logos descriptioni accommodatum, ad Iesum Logos incarnationem applicandum.[3]
 

[1] Menken, MJJ (1996). Vetus Testamentum Libri IV. Peeters Editores. ISBN , p11 13,

[2] Greene, Colin JD (2004). Christologia in Cultura Perspectiva: Vestigium in Horizontem. Eerdmans Publishing Company. ISBN 978-0-8028-2792-0., p37-

[3] Harris, Stephen L. (MMVI). Br Disputatio (7th ed.). McGraw-Hill. ISBN 978-0-07-296548-3, p

 

Marcus in lingua Romana scriptus est

Signum Romae scriptum pro beneficio Romanae ecclesiae

Secundum veteres episcopos, quos Papias Hierapolitanus et Irenaeus Lugdunensis, Marcus evangelista Romae interpres fuit. Omnia, quæ docuit Petrus de Domino Jesu. Exeunte saeculo II, Clemens Alexandrinus in Hyptoyposis suis scripsit Marcum a Romanis petivisse ut « monumentum in scripto doctrinae » relinqueret Petri. Ex his omnibus antiquis auctoritatibus constat evangelium Marci Romae conscriptum in utilitatem Romanae ecclesiae. 

Marcus in lingua Romana scriptus erat non Aramaica vel Hebraica

SyP habet nota in fine Marci, quod Romae in lingua Romana scriptum est.[1] Bohairic codices C1: D1et E *1 ab Aegypto septentrionali simile colophon.[2] Graecae Unicales G et K plus minusculae mss. 9. 10, 13, 105, 107, 124, 160, 161, 293, 346, 483, 484 et 543, habent nota "Romae scripta Romae."[3] Lingua Graeca prima lingua meridionalis et Siciliae fuit. Latinorum ipsa Romae dominata est. Ex epistolis Pauli et Petri, multae Romae erant, ubi Graece diserte, ut Silvanus, Lucas, et Timotheus. Videtur quod Marcus in conversis Romanis, qui Graece et Latine loquebantur, Petro militabat. Plerique discipuli Marcum Graece scriptum credunt et pauci Latine scriptum esse suadent. Quod patet quomodo non fuerit scriptum Hebraice vel Aramaice. 

[1] Philip E. Pusey and George H. Gwilliam eds. Tetraeuangelium santum justa simplicem Syrorum versionem, (Oxonii: Clarendon, 1901), p314-315. 

[2] (Henry Frowde, Coptic Version of the NT in the Northern Dialect, Vol. 1, (Oxford, Clarendon Press, 1898), I, Ii, lxii, lxxvii).

[3] Constantinus de Tischendorf, Novum Testamentum Graece, Vol. 1, (Leipzing: Adof Winter, 1589) p

Matthaeus a Marco accipit (fons non hebraicus);

Evangelium Matthaei post Evangelium Marci scriptum esse et verisimile ante 70 AD (annum destructionis Templi Hierosolymitani). Matthaeus luculenter a Marco dependet, quia multa eius argumenta ex 95% evangelii Marci in Matthaeo inveniuntur, et 53% textus a Marco ad verbum (verbum-verbum) a Marco est. Evangelium Matthaeo tribuitur propter praesumptionem quod quidam ex singulari fonte materiae a Matthaeo (discipulo Jesu, qui prius publicanus erat) tribuitur, quamvis plurimae materiae sit ex evangelio Marci, ut multi vident ornatus in Marcum. Nonnulli grammatici putant Matthaeum lingua semitica (hebraica vel aramaica) originaliter scripta et in Graecam postea translata esse. Patribus ecclesiasticis testatur versionem aramaicam (vel Hebraicam) fuisse praeter Graecam. Partes a Marco desumptae primum de Graeco in Aramaicum (vel Hebraeum) translatae sunt. Matthaei reliquiarum exemplum vetustissimum est Graece inde a saeculo IV.

Unde manifestum est quod Matthaeus magis est complexus materiae quam unius discipuli vel principii. Matthaeus non sistitur ut historica narratio chronologica. Sed Matthaeus habet alternas docendi vias et actionis vias. Attributio evangelii secundum Matthaeum addita est posterior. Testimonium Ecclesiae paternae attributionis ad Matthaeum usque ad secundum saeculum extendit. Constructionem artificiosam habet in quibus structuram litterariam excogitatam cum sex maioribus clausuris docendi habet.

Epistolae Paulinae Graece scriptae

Paulus scribebat ad Christianos et ecclesias Graece loquebatur. Koine lingua Graeca, lingua communis Graeciae, et prior Graeciae imperium, quod subrogatum est imperio Romano tempore Christi. Novum Testamentum Graece conscripsit Koine, et Paulus plerosque scripsit.

Gentibus apostolus Paulus apostolus fuit. Graece diserte locutus est, et assidue usus est in eundo per totum orbem Romanum praedicando evangelium. Solus, cum esset in Iudaea et Ierusalem, communiter Hebraeis utebatur (Act. 22, 2). Epistolas suas ad ecclesias per omnem regionem scribens, Romae, Corinthum, Ephesum, Galatiam, Philippis — Graeca lingua proculdubio scripsit. Nihil constat, quod hebraica nomina Deo pro Graecarum formis primitus adhibita sint, sicut per saecula servata sunt.

Liber Hebraeorum

Fieri potest ut liber Hebraeorum initio scriptus sit hebraice, sed talis versio iam non manet. Eusebius haec ex Clemente refert.

Eusebii Pamphili. LIBER VI, CAPUT XIV

2. Epistolam ad Hebraeos dicit Pauli opus esse, et Hebraeo sermone ad Hebraeos scriptam; Lucam autem diligenter interpretatus est, et Graecis praedicavit, ac proinde idem modus locutionis in hac epistola et in Actis invenitur. 3. Dicit autem, Paulum Apostolum probabiliter non fuisse praefixam, quia mittens ad Hebraeos, qui de eo erant praeiudicii et suspecti, sapienter noluisse ab initio repellere. nomen.

4. Post haec ait: Nunc autem, sicut dixit beatus presbyter, quoniam dominus omnipotentis apostolus, ad Hebraeos missus est, Paulus ad Gentes missus propter modestiam non se subscripsit. apostolus Hebraeorum propter dominum, et quia praedicator et apostolus gentium ad Hebraeos de superabundantia scripsit. 

Quae nos servavimus, Hebraei sunt in Graeco, omnesque OT Testamenti indices, maxime critici, ex Septuaginta Graecos sunt. Sicut Septuaginta pro Deuteronomio 1: 6, adorant eum omnes angeli Dei: hoc omittitur in textu hebraico masoretico. Alterum exemplum est Hebr. 32, 43, quod Graecum Septuaginta citat pro Habakkuk 10, 38-2: Si refugit, aut retraxerit, non placebit anima mea; non rectus. " Aliud exemplum est Hebr. 3:4 Septuaginta, Proverb. III, 12: castigat omnem filium, quem recipit. Masoreticus Hebraeus sic ut pater filium delectat. Masoretico Hebraeo potius quam Graeco Septuaginta usus, nullo sensu in horum versuum contextu. Unde patet quod si Hebraei in Hebraeo nascerentur, nihilominus veteris testamenti versionem graecam commemorarent. 

Apocalypsis Graece scripta

Prima significatio Revelationem non Hebraice vel Aramaic scriptam fuisse quod in Ecclesiis Orientalibus non primis duobus saeculis adhibitam esse et ab Aramaico Peshitta exclusam esse. 

Citatur etiam Irenaeus de Scriptura Apocalypsis, et arcanus numerus 666, numerus Antichristi. Irenaeus scribit;

Sic ergo ita se habet: hic numerus in omnibus bonis et antiquis exemplaribus invenitur et ab ipso Ioanne facie ad faciem confirmatus, et ratio nos docet, numerum nominis bestiae secundum Graecam consuetudinem numeralem demonstrari. litteris in ea. . . . p.

Novum Testamentum imprimis inducit Septuaginta (Greek Vetus Testamentum)

Inter trecentos circiter annos Testamenti Veteris Testamenti in Novo Testamento, circiter 300/2 ex illis orti sunt a Septuaginta (Graece translatio Veteris Testamenti), quae libros deuterocanonicos comprehendebat. Exempla apud Matthaeum, Marcum, Lucam, Actuum, Johannem, Romanos, 3 ad Corinthios, 1 ad Corinthios, ad Galatas, 2 ad Timotheum, Hebraeos, et 2 Petrum. 

 

De significatione, quando libri Novi Testamenti scripti sunt

Iam inde ab AD 50, plurima pars Christianorum erant Graeco sermone, non Aramaico loquentes. Si qui ex his libris ante AD 40 scripti sunt, verisimilius est ut versionem aramaicam originalem habuissent, sed hoc non ita est. Librum Veteris Novi Testamenti scriptum est vel Galatae vel 1 ad Thessalonicenses, circa A. D. 50. Uterque hi libri definite scripti sunt imprimis ad Graecos oratores, ita naturaliter Graece erant. Marcum in quadraginta fuisse scriptum, sed in 40s fuisse verisimilius est, unde minime mirum est quod Graece scriptum est. 50 ad 19 Novi Testamenti libri clare vel ex graecis locis scripti sunt.

Peshitta Aramaica NT e Graeco translata est

Novum Testamentum Aramaici Peshitta e codicibus graecis saeculo V translatum est. Vetus Syriaca e manuscriptis Graecis antiquiore saeculo II translata est. Quamvis translatio vetus syriaca facta sit e textu graeco, qui discrepabat a textu graeco sub emendatione Peshitta, tamen e textibus graecis translati sunt. [1]

[1] Brock, Biblia in Syriac Traditione. p13, 25-30

https://archive.org/stream/TheBibleInTheSyriacTradition/BrockTheBibleInTheSyriacTradition#page/n7/mode/2up

The Peshitta in dialecto aramaica aliter quam Jesus usus esset. Syriaca Peshitta non praestat codicibus graecis simpliciter ex lingua Aramaica. 

Aliae quaestiones cum primatu Peshitta hic documenta sunt: http://aramaicnt.org/articles/problems-with-peshitta-primacy/

Graeca in Palaestina dicta sunt

Relatio ad Hebraeos Graecos in Actibus clare invenitur. Act. VI, quidam veteres Christiani Hierosolymis dicuntur Hellenistae. Vulgata dicit: "Et in diebus illis, cum multiplicaretur numerus discipulorum, facta est murmur Graecorum (Hellenistai) contra Hebraeos, eo quod despicerentur in ministerio quotidiano viduae eorum" (Act. vi 6; Verbum Hellenistai iudeis graecis lo- quentibus, in quorum synagogis grece dictum est, et ubi usitatae sunt proculdubio Septuaginta scripturae. Quod habetur Act. IX, 9, ubi legitur: Et ipse (qui postea Paulo mutatum est nomen) Saulus loquebatur in nomine domini Iesu, et disputabat contra Graecos. . . "Graeci" seu "Hellenistae" erant graeci loquentes iudaei, qui proprias synagogas habebant, etiam in ierosolymis.

Iesus Messias: Contemplatio vitae Christi, Robert H. Stein, InterVarsity Press, 1996, p

"Tertia lingua maior Palaestinae prolata Graeca erat. Impulsum Alexandri Magni victoriarum in quarto aCn saeculo consecutum est in Mediterraneo esse "mare Graecum" in Iesu die. Saeculo tertio Iudaei in Aegypto non potuerunt amplius Scripturas Hebraice legere, unde eas in Graecam linguam interpretari coeperunt. Haec celebris translatio innotuit Septuaginta (LXX). Iesus, qui nutritus est in Galilaea de Gentibus, nonnisi tribus vel quatuor milibus a Sepphoris Graeciae civitate vigens vixit. Fortassis etiam temporibus fuerunt quando ipse et pater ejus in hac urbe metropolitana raptim crescebant, quae fuit metropolis Herodis Antipas usque ad annum XXVI, quando caput movit ad Tiberiam ». 

Stein porro tradit exsistentiam “Hellenistarum” in primitiva Ecclesia (Act 6, 1-6) implicat ab initio Ecclesiae in Ecclesia Christianos Iudaeos fuisse Graecos loquentes. Nomen «Hellenistae» lingua eorum Graeca erat, potius quam aspectus eorum culturalis vel philosophicus. Mementote hos fuisse Christianos Judaeos, quorum prima lingua Graeca fuit, non erant philosophi Graeci aut eorum sectatores, sed imitatores Christi Jesu.

Testis est quod Iesus Graece locutus est

Quaedam indicia sunt, ut Iesus linguam Graecam quasi alteram (praeter aramaicam) locutum sit.

Omnia quatuor Evangelia depingunt Iesum colloquentem cum Pontio Pilato, Praefecto Romano Judaeae, tempore iudicii sui (Marc. xv. 15-2; Matth. xxvii. 5-27; Luc. xxiii. 11; Joh. xviii. 14-23). Etiamsi harum rationum ornamentis manifestam litteraturam permittimus, minime dubitandum est Iesum et Pilatum in aliquo colloquii genere versari. . . In qua lingua conversatus est Iesus et Pilatus? Interpres nulla est mentio. Cum parum verisimillimum sit quod Pilatus Romanus vel Aramaicus vel Hebraicus loqui potuisset, manifestum est quod Iesus Graece locutus est coram Pilato in iudicio suo.

cum loqueretur Jesus cum centurione Romano, praefecto turmae militum Romanorum, centurio Verisimile non est locutus Aramaico vel Hebraeo. Verisimile est Iesum cum illo Graeco sermone communi totius Romani imperii colloquio fuisse (cf. Matth. 8, 5-13; Luc. 7, 2; Io. 10, 4-46). Regius officialis Romae, in servitio Herodis Antipas, gentilis, Graece cum Jesu maxime loquebatur.

Ire invenimus Iesum ad partes Tyri et Sidonis, ubi loquebatur cum muliere Syro-Phaenice. Evangelium Marci hanc mulierem tamquam Hellenes designat, id est "Graecam" (Marc. 7, 26). Probabile est ergo quod Iesus Graece ei locutus est.

XII, ubi dicitur: Erant autem quidam gentiles ex his, qui ascenderant ut adorarent in die festo: hi ergo accesserunt ad Philippum, qui erat a Bethsaida Galilaeae, et rogabant eum dicentes, domine. Iesum, volumus videre » (John 12:12-20). Hi gentiles erant, et verissime Graece loquebantur, quod evidenter Philippus intellexit, crevisse in regione Galilaeae, non aversae aquae regionem multi sumpsisse, sed galileam gentium (Matth. locus commerciorum et commercii internationalis, ubi Graeca lingua negotiandi normalis fuisset.

Iesus Messias: Contemplatio vitae Christi, Robert H. Stein, InterVarsity Press, 1996, p

Duo discipuli Iesu noti sunt etiam nominibus eorum Graecis: Andreas et Philippus. Plures praeterea eventus sunt in ministerio Iesu, cum locutus est ad eos qui nec Aramaicum nec Hebraeum noverant. Ita, nisi interpres aderat (quamvis nemo unquam memoratur), colloquia eorum probabiliter in lingua Graeca facta sunt. Probabiliter Iesus Graece locutus est hisce occasionibus: Tyrum, Sidonem et Decapolim visitatio (Marc. 7, 31 ss.), colloquium cum muliere Syro-Phaenice (Marc. 7, 24-30; compara praesertim 7, 26) et iudicium. coram Pontio Pilato (Marc. 15, 2; confer etiam sermonem Iesu cum Graecis' in Ioanne 15:12-20).

Testimonium ex Historia et Evangeliis, quod Jesus Graece locutus est

Terminus charta a Corey Keating

download pdf

De acceptabilitate nominis divini transferendi

Praecipua motio affirmandi Novum Testamentum in Hebraeo ab Hebraeis typorum generum conscriptum esse, cupit urgere tantum utendi nominis divini pronuntiatione Hebraica. Nihilominus nulla est biblica argumenta, Deum solum Hebraicis nominibus ac titulis vocari debere. Nulla documenta biblica vel linguistica sunt quae usum Anglicorum nominum et titulorum Dei vetant.

Si omnipotens Deus tantum nos Hebraeis nominibus uti voluit ad Deum, crederemus noui Testamenti scriptores hebraica nomina Deo inseruisse, quoties eum nominarunt! sed non fecerint. Sed in Novo Testamento Graecarum nominum et titulorum formas utuntur Dei. Deum dicunt Theos pro Elohim. Etiam ad Graecum Veteris Testamentum (septua- ginta) referuntur, quod etiam nominibus graecis utitur ad Deum.

Etsi Novi Testamenti aliquae partes hebraice scriptae sunt (ut Evangelium Matthaei), ut quidam opinantur, mirum non est, illos codices Deus non conservasse, sed Novi Testamenti scripturas in Graeca lingua conservatas esse; cum Graecis nominis ac titulis.

Non unus liber Novi Testamenti hebraice servatus est — Graece tantum. Haec prima facie argumenti sunt unam linguam hebraicam non esse e Graecam asserendam, neque fas esse formis nominis Dei uti, sicut ex hebraeo vel graeco translatae sunt. Nusquam enim Scriptura indicat nefas esse nominibus Dei uti in Syriaca, Graeca, vel alia quavis terrae lingua.

Spurium argumentum est affirmare Novum Testamentum Hebraeo inscriptum fuisse, et sola Hebraea Dei nomina continere. Omnia argumenta mss. Ii, qui Veteris Testamenti cognitionem Dei Nominis fideliter conservare negant, et Novi Testamenti in Hebraeo scriptum fuisse affirmant, Hebraeis Dei nominibus adhibitis, nullum habent documentum vel probationem, cuiuscunque sunt in reclamationibus. Hanc opinionem non accommodare debemus cum praeponderantia testimoniis adiuvat auctoritatem Graecam Novi Testamenti.

Petrus vero dixit: « In veritate comperi quia non est personarum acceptor Deus; sed in omni gente qui timet eum et operatur iustitiam acceptus est illi. Act.

Commentaria supra adaptata ex ntgreek.org https://www.ntgreek.org/answers/nt_written_in_greek

Multiplices pronuntiationes nominis Iesu

Nonnulli etiam insistunt pronuntiatione hebraica uti Yahusha nomen enim Jesu cum in doctrina, ita et nomen ejus hebraice pronuntiatum est. Nihilominus in usu nulla est manuscriptum vel inscriptum testimonium, Iesum a Iudaeis in christianismi prima aetate hunc fuisse vocatum. A Judaeis non-Hellenissatis, Jesus vocatus fuisset ab uno plurium vocibus aramaicis talis is . amen, Jesus, Isai or Eashoa. Aramaica (similis Syriac Peshitta) communis erat temporis lingua semitica. 

Cum in primitiva Ecclesia vocabula Graeca et aramaica usi sint ad Iesum Novum Testamentum transgredientes, contenti esse debemus iis etiam non exigentiam imponere ut quaedam nomina nonnisi certo modo in una lingua enuntiari possint. 

Graecum Iēsous (Ἰησοῦς) ex aramaica pronunciatione trahit Eashoa (ܝܫܘܥ). Ut aramaicam pronunciationem audire videas vide infra- etiam in hac pagina: https://youtu.be/lLOE8yry9Cc